Mijn Sony-tuner SA5ES liet weinig heel van mijn dure Rotel-cd-speler. De Sony was rond de eeuwwisseling met 1200 gulden (zo’n 500 euro) ook niet goedkoop geweest, maar de Rotel RCD991AE was nog bijna drie keer zo duur. In samenspel met de gekend muzikale Densen B100 bleef er weinig van de Rotel over: open en transparant, zo klonk hij wel, maar ook hard en vlak.

Het klankverschil met de tuner liep in de loop der tijd steeds  verder op, naarmate ik deze steeds verder heb laten modificeren door Rody Mulder van theaudioclinic. Met name het vergelijken van verschillende OpAmps in een IC-voetje liet grote verschillen horen.

M-Audio 2496
De cd-speler moest uiteindelijk wijken voor een desktop met goede, professionele geluidskaart van M-Audio die al veel muzikaler klonk en de Sony moest uiteindelijk weg, omdat er geen analoge radio meer werd doorgegeven via de kabel.  De geluidskaart kostte nog geen 100 euro.

Digitaliseren
De tuner heeft nog een poos op de kast gestaan, uit een soort heimwee naar vroeger voordat hij als weggevertje richting Polen verdween. Op een antennedraad werkte hij vrijwel niet meer; zo zwak was het fm-signaal geworden. Mijn oude, door Hifi-studio Wilbert, gemodificeerde draaitafel kwam ook hoog op een kast te staan, nadat ik mijn lp’s, voor zover nog interessant, had gedigitaliseerd. En dat bleken er niet veel. De tweedehands was er weer blij mee

Bekocht
De suggestie dat ik iets van muziek in huis had, door rond de eeuwwisseling relatief veel geld uit te geven aan een cd-speler, zorgde ervoor dat  ik me lang bekocht heb gevoeld. Het gevoel besodemieterd te worden door de reguliere audiohandel, is eigenlijk elke paar jaar teruggekeerd. Het zat ‘m ook in de zeer middelmatige bekabeling waaraan ik geld uitgegeven had: Audioquest en MIT. Anderzijds heb ik er ook van genoten, omdat ik geen referentie had.

Beperkt aanbod
Totdat je zelf op zoek gaat en op je eigen oren vertrouwt, ontdek je dat er meer in de wereld is dan een beperkt winkelaanbod en verkoopriedel.

Voedingen en kabels
Het heeft mogelijk te maken met het feit dat ze slechts een beperkt aantal merken in huis hebben en dan vooral mainstream-spul waarop grote marges kunnen worden gemaakt. Het lijkt erop dat ze zichzelf welbewust bepaalde kennis onthouden, maar hun klanten dus ook. Hetzelfde geldt voor recensie-sites als hifi.nl en alpha-audio. Buiten de bekende Amerikaanse en Europese merken, wordt zelden iets getest, tenzij ze al marktaandeel veroverd hebben. Dat lijkt vooral te gelden voor voedingen en bekabeling, waarop waarschijnlijk de hoogste marges behaald kunnen worden. Een recensie-site zal wel uitkijken iets te testen wat buiten de mainstreammerken valt, want de repercussie zal zijn dat ze op den duur niets meer te testen krijgen.

Op eigen kompas varen
Als je iets anders wilt en hoog in de audiofiele boom wilt klimmen, zonder al je geld uit te geven aan een muzikaal audiosysteem, zul je op eigen kompas moeten varen en wijs worden door vallen en opstaan. Dat is niet iedereen gegeven, want experimenteren en proberen kost ook geld. Aan het eind van je zoektocht, heb je dan wel iets bijzonders, maar dan moet je echt weten wat je wilt horen en ‘iets’ te besteden hebben. Met een 800-euro-versterker kom je er misschien wel, maar alleen tweedehands.

Soundbar
Alleen al de vraag of je liefst naar eighties-pop luistert of naar jazz en klassiek, is van wezenlijk belang. Mijn analytische setup doet ‘niets’ met pop, alleen de opnamekwaliteit uit het begin van het cd-tijdperk fileren tot je teleurgesteld afhaakt. Pak je smartphone erbij en een portable bluetooth-soundbar en de meeste popmuziek klinkt prima.

Topbekabeling
Mijn volgende bijdrage gaat over alternatieve bekabeling voor overbetaalde maimstream-meken als Audioquest en Wireword. Het gaat hier expliciet over het topsegment van beide mrerken (Diamond en Platinum) die ik in huis had, getest en vergeleken.