Omdat mijn Atoll dac 100 kapot was gegaan, liet ik zijn grotere broer komen: de dac 200. Deze leverancier stuurde hem op tegen een prijs die 500 Euro lager lag dan elders, terwijl op zijn website netjes 1.800 Euro adviesprijs stond vermeld.

Het geluidsbeeld werd preciezer, maar niet veel muzikaler, voor zover ik me herinner van een jaar of vijf geleden. Deze heb ik niet gekocht, maar de grootste broer uit het assortiment: de dac 300. Ik dacht: ‘dan ben ik op de toekomst voorbereid’. Deze dac moest 1.800 euro kosten. Er zijn tegenwoordig zoveel goede en vooral veel duurdere dacs op de markt, dat ik blij was dit Franse merk te hebben gevonden.

Atoll dac-300
Toen ik hen binnenkreeg, viel hij tegen. Hij voegde niets toe, in tegendeel, hij leek minder drive te hebben dan de dac 200: het geluid trok zich terug naar de loudspeakers, zo evaarde ik dat. En dat weer tegen 600 Euro extra investering.

Vucht naar voren
Dit leek zo’n typisch geval van ‘Elke ketting is zo sterk als zijn zwakste schakel’. De dac was ’te goed’ voor de desktop, tenminste: dat was de enige plausibele verklaring die ik had. Ik nam de vlucht naar voren en ging op zoek naar een streamer van tenmnste dezelfde kwaliteit als deze dac.